Pica Pica

Expo #10 - Meervoud

Het Luikse kunstenaarscollectief Atelier Pica Pica bestaat uit Boris Magotteaux, Manuel Falcata en Jérôme Degive. Hun oeuvre bevat heel wat reminicenties aan de historische avant-garde, vooral de constructivistische kunst van de jaren 1910 en ’20. Zowel toen als nu vertonen onze maatschappij en cultuur een grote dosis spanning en nood aan transformatie. Terwijl een eeuw geleden het utopische geloof in universele waarheden en gestandaardiseerde oplossingen floreerde, getuigen de meeste van de huidige ‘constructivisten’ eerder van een DIY(Do It Yourself)- of ‘bricolage’-attitude. 

In deze tentoonstelling presenteert Atelier Pica Pica een verzameling objecten met een meervoudig statuut: gaat het om autonome kunst, (tentoonstellings)architectuur, aftandse decoratie of tweedehands meubilair? Zowel het grote paneel als het fries van gelamineerde panelen aan de wand situeren zich ergens tussen twee en drie dimensies, zonder zich ooit in één van beide categorieën te laten vangen. Deze dubbelzinnigheid aan de kant van het object genereert eenzelfde ambiguïteit aan de kant van de toeschouwer, waarvoor het nimmer echt duidelijk wordt hoe zich tot deze dingen te verhouden. 

Hoe dan ook, of het een eeuw geleden of gisteren gemaakt is, het beste constructivistische werk bevat tal van paradoxen, in de spanning tussen het concrete en het abstracte, het particuliere en het algemene of universele, de individuele autonomie en de collectieve interactie. 

Expo #1 - Constructies

Atelier Pica Pica is een collectief van drie Luikse kunstenaars, Boris Magotteaux (1978), Manuel Falcata (1979) en Jérôme Degive (1980). Nu eens realiseren ze een kunstwerk samen, dan weer apart. Ze werken altijd onder hun gemeenschappelijke naam. Met hun ‘fixed gear bikes’ fietsen ze door de stad. Daar doen ze indrukken op van wat Raphael Cruyt van Alice Gallery omschrijft als ‘esthetische accidenten’, zoals je er in een stad zoveel aantreft maar die meestal aan de blik ontsnappen. Die indrukken registreren ze in foto’s. Deze kunnen de basis vormen van een schilderij of een sculptuur. De sculpturen kunnen je doen twijfelen: is het een autonoom kunstwerk, een schaalmodel van een monument of van een utopisch gebouw? Schilderen gebeurt steevast met lakverf (waarmee je een hek of een buis verft) op hout. Soms werken ze afwisselend aan eenzelfde schilderij, soms beschilderen ze elk kleine plankjes, die ze later al dan niet groeperen tot collages op een groter paneel. Op een gelijkaardige wijze worden sculpturen en schilderijen samengebracht in ruimtelijke installaties. Het is die wisselwerking tussen de drie kunstenaars en de verschillende kunstdisciplines die een specifieke dynamiek en een collectief beeldend vermogen genereert.