Marcel Berlanger

Expo #2 - Grenzen/loos

All Hands on Deck toont een oeverloze zee. Het is het soort beeld dat bij elkeen onmiddellijk emoties oproept. Bekijkt men het doek van dichtbij, dan lijkt het beeld uiteen te vallen in een verzameling schijnbaar willekeurig geschilderde, zwarte vlekken. Zo kan het lijken alsof het schilderij de directe neerslag vormt van een louter intuïtieve en expressieve schilderkunstige handeling. Maar bij nader toezien blijkt hoe strak en berekend dit beeld geconstrueerd is. Als onderlaag heeft de schilder een zogenaamde dégradé op het doek aangebracht, waarbij twee kleuren geleidelijk in elkaar overvloeien. Berlanger maakt dikwijls gebruik van de aloude rastertechniek om een kleine afbeelding – de foto die hem tot voorbeeld dient – gelijkmatig en nauwkeurig uit te vergroten. Nadat hij het uitvergrote raster met potlood op de onderlaag uitgetekend heeft, vult hij vierkant na vierkant met zwarte verf in. Dat hij onderaan een stuk dégradé onbedekt gelaten heeft, versterkt het geconstrueerde karakter van het beeld. Bovendien schildert Berlanger op een zelf ontwikkelde drager van in kunsthars gedrenkte glasvezel, die via haar geprononceerde textuur de illusie van een gepixelde, fotografische reproductie oproept. In Berlangers tweede werk in deze tentoonstelling is het beeld gereduceerd tot niets dan een raster. Niettemin heerst ook hier een spanning tussen homogeen en heterogeen, grenzeloos en particulier, systeem en willekeur. De titel, Mohair, verwijst naar een soort zijde-achtig textiel, vervaardigd met haar van de Angorageit. Tegelijk is het een knipoog naar De Moeren.

Expo #1 - Constructies

Marcel Berlanger (1965) schildert op een zelf ontwikkelde drager van glasvezel. De structuur ervan is veel duidelijker en regelmatiger dan bij doek. Vaak hebben zijn figuratieve beelden één duidelijk onderwerp of motief. Dit motief wordt in één kleur geschilderd. Het resultaat oogt als een gepixelde foto. Twee werken in Constructies stellen een cactus voor. Berlanger haalt dit soort afbeeldingen uit plantenboeken, vandaar de Latijnse titels. Het interesseert hem hoe zo’n stukje flora deel uitmaakt van een classificatie en zo bijna fungeert als de letter van een alfabet. Tegelijk bespeelt hij de emoties of associaties die zijn geschilderde illusie bij de kijker oproept. Hij houdt zich niet alleen bezig met de constructie van zijn werk, maar tevens met de wijze waarop ons brein erop reageert. Berlanger experimenteert graag. Voor de eerste keer in zijn loopbaan heeft hij een driedimensionaal schilderij gemaakt, dat midden in de ruimte staat en waarop een stuk rots afgebeeld is. Het schilderen van rotsformaties heeft schilders – Courbet, Cézanne – de weg getoond naar de abstractie. Hun fascinatie voor natuurlijke processen heeft hen steeds dichter gebracht bij de interne wetmatigheden of constructie van het beeld zelf.