Griet Dobbels

Expo #14 - Hoger Lager

De (rechte) lijn is een constante in het werk van Griet Dobbels, of het nu gaat om de hoogtelijn, de kustlijn of de frontlijn, uitgegraven, gewandeld, getekend of uitgesneden en verlijmd. Dat wordt al gauw duidelijk in de tentoonstelling Hoger Lager, met werken als Montedellarte, Straight Line Attempt, Clay Front en een mooie selectie sculpturen. De tentoonstelling is een uitgelezen inleiding tot de fascinerende, veelal in papier vormgegeven wereld van Griet Dobbels. Een wereld waarin niet alles onmiddellijk zichtbaar is. Maar hoe langer je kijkt, des te meer zich aan je onthult. De mist trekt langzaam weg en een landschap ontvouwt zich, eindeloos weerspiegeld. Je moet je dus wat moeite getroosten, maar tegelijk vindt de kunstenaar het helemaal niet erg als het aan je ontsnapt. Want daar gaat Dobbels’ werk nu net over, over de tevergeefse poging (‘an attempt’) om de realiteit te analyseren, controleren en registreren. Ook aan de kunstenaar ontsnapt er steeds iets en daar heeft ze vrede mee, want “the map is not the territory,” aldus Dobbels. De weergave van de realiteit is nooit gelijk aan de realiteit. Een spannend spel van tegenstellingen maakt haar werk des te intrigerend: beleving versus wetenschappelijke registratie, precisie versus nonchalance, controle versus loslaten.

Expo #6 - Positie kiezen

Griet Dobbels presenteert een aantal bestaande kunstwerken (schaalmodellen van berglandschappen en een reeks luchtfoto’s) naast kersvers materiaal (drie animatiefilms, een schrift met aquarellen en een tekening op kalkpapier). Dat nieuwe is nog niet gestold tot duidelijk afgelijnde kunst. Het is het voorlopige resultaat van de recente, drie weken durende residentie in een appartement met zicht op zee, op uitnodiging van Emergent.

Zo’n appartement plaatst zijn bewoner in een specifieke positie: het laat de bewoonde wereld letterlijk achter zich. Binnen in het appartement vallen alle buren weg, en ontstaat er een een-op-een-relatie tussen de bewoner-toeschouwer en de zee. Die zee is via het venster tot het object van een metende blik gemaakt. Dit ‘pact’ tussen het observerende subject en het object van de blik wordt bezegeld via de ongerepte horizonlijn, die zich voor elke kijker op zijn/haar ooghoogte bevindt.

Griet Dobbels voert in haar benadering van de landschappelijke omgeving vaak een abstrahering door. Zo hebben alle werken van Dobbels in deze tentoonstelling met elkaar gemeen dat ze op ‘hoogtelijnen’ gestoeld zijn: zo’n lijn is een abstract, nimmer zintuiglijk waar te nemen resultaat van de metende blik, die de wereld projecteert op ofwel een ‘plan’ (of imaginaire horizontale doorsnede), ofwel een ‘opstand’, ook wel ‘vooraanzicht’ genoemd (of verticale doorsnede).