Recente sculpturen van de Nederlandse kunstenaar Anno Dijkstra omvatten veel voorstellingen van gezichten of handen. Dijkstra stelt zich de vraag hoe en met hoeveel mensen we ons daadwerkelijk kunnen verbinden. Wat zijn de grenzen van empathie? En hoe kunnen we ons verhouden tot een massa mensen?
In het digitale tijdperk, waarin we allerhande software ontwikkeld hebben om ons te beschermen tegen de andere, grijpt Dijkstra terug naar een directe omgang met tastbare materie. Zo zoekt hij de persoon in de massa. Het gezicht boetseren van iemand die je van haar noch pluimen kent, is telkens opnieuw een worsteling.

Anno Dijkstra, Work in Progress, 2025