357 vellen flinterdun roze papier vormen samen met vijf andere werken de totaalinstallatie l’ autre Corps de l’Autre.

Oktober 2025

Liefste, 

Hoe het hooglicht je spreken tot zilver wordt, je oppervlak in springtij keert, zich samenhoudt, een werelds talmen; als een doorgang – van hier naar daar – laat ik mijn lichaam voeren, haalt de twijfel uit diens nevelige membraan. 

Enkel gedacht pruisischblauw: 

ingesloten door poreuze ogenblikken kan het al één ontsluiten, zacht, opaak, als tussen dwaas, ziel en lijk.

Golven dreunen: laten grafstemmig aporie achter – of ons moede lichaam wakker kan worden, in elkaar, zonder herinnering van dit vrijen in zich te hebben – een altijd en opnieuw. Zo wordt de dag de nacht en andersom; 

het moment tussenin en wachten, toen in shā’ Allāh me met de hand langs mijn wang werd toegefluisterd, terwijl ondertussen het haastige nu wat komt priemt. Langs de rand laat ik me idolaat door jouw inhammen balsemen,

door me heen 

dode stemmen die niet slijten, steeds terugkerend. Het wordt iets gewoons. In mij opgebaard, tam, als roerend water.

Ik denk dat ik begrijp: hoe ik in je kan verblijven, hoe een gezicht zich vormt, inwisselbaar is, ook zonder taal.

En dan meedeinen in tijdloos amorf leven. 

M

Brief aan de Noordzee, voor de expo, l’ autre Corps de l’Autre, 12 oktober – 23 november 2025 – Detergent Veurne – © Maïté Baillieul