Zoete

Expo #1 - Constructies

Dirk Zoete (1969) is tekenaar. Ook wanneer hij installaties maakt, vloeien die uit het tekenen voort. Enkele centrale motieven in zijn werk zijn: het schip, het theater, het skelet, de marionet, de wagen, de Far West. In zijn atelier heeft hij een theatertje, een soort cilindervormige kijkdoos, waarin hij enkele op schaal gemaakte objecten opstelt alvorens een foto te nemen. Vervolgens tekent hij op de foto, die hij telkens opnieuw scant en verder invult. Zo lijkt het alsof het theater zich steeds meer vult. Uit die beeldsequentie licht hij motieven die hij samenbrengt in grote potloodtekeningen. In recent werk maakt hij gebruik van ‘frottage’: de tekenaar legt zijn blad op bijvoorbeeld een plank en wrijft vervolgens met zijn potlood over het blad, waardoor de textuur van de plank zich in het blad aftekent. De resultaten zijn geladen met een paradox. Enerzijds zijn ze duidelijk het uitvloeisel van een modern verlangen naar overzicht, helderheid, het (visueel) inpalmen van en meesterschap over ruimte. Anderzijds vertoont het tekenwerk duidelijk de sporen van puur tekenplezier - het volkomen opgaan in een repetitieve handeling, waarbij de tekenaar juist aan alle overzicht verzaakt.

Expo #4 - Een onvervalste leugen

Dirk Zoete, opgegroeid in Alveringem, is tekenaar. Soms maakt hij gebruik van een zelf ineen getimmerd theatertje, een soort cilindervormige kijkdoos. Daarin stelt hij een aantal op schaal gemaakte objecten op, die hij fotografeert. Vervolgens tekent hij op de foto, die hij in opeenvolgende fasen telkens opnieuw scant en verder invult. Zo lijkt het alsof het theater zich steeds meer vult. Uit die beeldsequentie licht hij vervolgens motieven die hij samenbrengt in potloodtekeningen, die reminiscenties oproepen aan het modernisme van sommige constructivisten, van Oskar Schlemmer, zelfs Picasso. Sinds enige tijd heeft de kunstenaar ook zijn positie ten opzichte van de camera veranderd, of beter ontdubbeld. Hij is niet langer alleen de fotograaf, maar plaatst zichzelf ook voor de camera. Hijzelf of een kameraad nemen plaats op de scène, waar ze met heel eenvoudige attributen poseren. Dit vormt de basis voor hetzelfde procedé als hierboven beschreven: tekenen op de foto, scannen, tekenen, enzovoort. Hieruit vloeien als vanouds tekeningen voort, maar tevens uiterst elementaire animatiefilmpjes, zich afspelend als een diareeks.

Dirk Zoetes werk vloeit voort uit het moderne verlangen naar een overzichtelijke, transparante wereld, die in haar volledigheid het object wordt van de individuele blik. Daartoe wordt die wereld verdicht tot een marionettentheater. Maar het onverholen, kinderlijke plezier, de milde ironie, het raffinement en de fragiliteit van zijn elementaire constructies halen elke pretentie van absolute controle glansrijk onderuit, en verlenen deze onderneming de charme van een onvervalste leugen.